Houston Rockets Jamesa Hardena w cieniu dynastii GSW – Alley

Spis Treści

„Moreyball” – matematyka kontra tradycja
James Harden – architekt rewolucji
Chris Paul – brakujące ogniwo
Starcia Rockets z Warriors – powtarzający się dramat
Houston w cieniu dynastii
Dziedzictwo ery Hardena i Paula
Dalsze losy

Patrząc na ostatnią dekadę NBA (2015–2025), jednym z pierwszych skojarzeń muszą być Golden State Warriors – drużyna, która zdominowała ligę i jako jedyna w tym okresie zdobyła więcej niż jedno mistrzostwo. Cztery tytuły w osiem lat uczyniły z Wojowników symbol tamtej ery i jedną z największych dynastii w historii koszykówki. Jednak w cieniu ich sukcesów funkcjonował zespół, który niejednokrotnie potrafił zmusić Warriors do grania na granicy możliwości. Byli nim Houston Rockets Jamesa Hardena – drużyna nowoczesna, bezkompromisowa, a zarazem niespełniona.

Ich historia to opowieść o rewolucji taktycznej i odważnym podejściu do gry – filozofii „Moreyball”, która zmieniła ligę. To także obraz kosmicznej indywidualnej dominacji Hardena, wspieranej przez inteligencję i doświadczenie Chrisa Paula. I wreszcie – to pasjonująca rywalizacja z Warriors, w której Rakiety kilkukrotnie ocierały się o przełamanie hegemonii, lecz ostatecznie zawsze pozostawały o krok za.

„Moreyball” – matematyka kontra tradycja

Kiedy Daryl Morey objął stanowisko generalnego menedżera Houston Rockets, patrzył na koszykówkę inaczej niż większość ludzi w NBA. Z wykształcenia był ekonomistą, a swoją wizję opierał nie na intuicji, lecz na statystyce i zaawansowanej analizie danych. W koszykówce, gdzie przez dekady królowały schematy oparte na „tradycyjnym” rozumieniu gry – środkowy pod koszem, rzuty z półdystansu, izolacje dla gwiazdy – Morey dostrzegł matematyczną przewagę w prostym równaniu: nie każdy rzut ma tę samą wartość punktową, nawet jeśli trafiasz go z tą samą skutecznością.

Logika „Moreyball”

Założenia były klarowne:

Rzut spod kosza – to najbardziej efektywna próba, bo najbliżej obręczy.
Rzut za trzy punkty – nawet jeśli trudniejszy, daje dodatkowy punkt w stosunku do dwójki. Trafiając 35% trójek, zdobywasz średnio 1,05 punktu na posiadanie. Dla porównania – rzut za dwa punkty przy 45% skuteczności to tylko 0,9 punktu.
Rzut z półdystansu – „najgorsza” opcja, bo trudniejszy od layupu i mniej opłacalny niż trójka.

W praktyce oznaczało to, że Rockets chcieli eliminować rzuty z „mid-range” i grać koszykówkę zero-jedynkową: albo wejście pod kosz, albo próba zza łuku.

W sezonie 2017/18 Houston oddawało średnio 42,3 trójki na mecz, podczas gdy średnia ligowa wynosiła 29. Była to koszykówka zero-jedynkowa – radykalna, ale skuteczna, bo Rockets wygrali aż 65 meczów w sezonie regularnym.

Ta filozofia miała jednak swoją cenę. Jednowymiarowość sprawiała, że drużyna w trudnych momentach była przewidywalna. Symboliczny pozostaje Game 7 z Warriors w 2018 roku, gdy Houston spudłowało 27 kolejnych trójek, grzebiąc szanse na finał.

James Harden – architekt rewolucji

W centrum tego systemu znajdował się James Harden – idealny wykonawca wizji Moreya. Jego step-back za trzy stał się ikoną tamtej ery, a umiejętność wymuszania fauli dawała drużynie łatwe punkty. Harden był uosobieniem „Moreyball” – decyzje ograniczały się do trójki bądź wejścia pod kosz które zazwyczaj kończył łatwymi punktami z layupa bądź z linii rzutów wolnych.

Statystyki pokazują skalę jego dominacji:

2017/18: 30,4 punktu, 8,8 asysty, 5,4 zbiórki – nagroda MVP.

2018/19: 36,1 punktu na mecz – najwyższa średnia od czasów Jordana.

Ponad 40% wszystkich izolacji w NBA kończyło się w jego rękach.

Harden był więc nie tylko gwiazdą Rockets, ale też symbolem ofensywnej transformacji ligi.

Chris Paul – brakujące ogniwo

Aby w pełni wykorzystać potencjał tej filozofii, Houston potrzebowało kogoś, kto odciąży Hardena i doda doświadczenia. Dlatego latem 2017 roku sprowadzono Chrisa Paula. Był on przeciwieństwem „Moreyball” – świetnie czuł się w grze z półdystansu i kontrolował tempo.

Właśnie ta odmienność sprawiła, że duet Harden–Paul działał. CP3 dawał Rockets równowagę:

W sezonie 2017/18 notował 18,6 punktu i 7,9 asysty,

W finałach konferencji przeciwko Warriors notował solidne 19,8 punktu na mecz, będąc dla Hardena nieocenionym wsparciem i drugim filarem ofensywy.

Niestety, kontuzja ścięgna podkolanowego wyeliminowała go z dwóch ostatnich spotkań serii. To osłabiło Houston na tyle, że mimo kapitalnej pozycji startowej, nie zdołali domknąć rywalizacji.

Starcia Rockets z Warriors – powtarzający się dramat

2015 – pierwszy krok i brutalna lekcja

Pierwszy poważny pojedynek miał miejsce w finale Konferencji Zachodniej w sezonie 2014/15. Rockets, prowadzeni jeszcze przez duet Harden–Dwight Howard, dotarli aż do starcia z rozpędzającymi się Warriors. Tam jednak przewaga Golden State była wyraźna – seria zakończyła się wynikiem 4:1. Harden notował imponujące statystyki (średnio 28,4 punktu i 6,4 asysty), ale był bezradny wobec świetnie zorganizowanej defensywy i ataku Wojowników. Był to początek ery GSW i jednocześnie moment, w którym Houston po raz pierwszy przekonało się, jak trudne będzie przebicie się przez tę ścianę.

2016 – szybkie rozstrzygnięcie

Rok później zespoły spotkały się w pierwszej rundzie play-offów. Warriors – już jako mistrzowie – rozprawili się z Houston w pięciu meczach. Rockets, mimo 35 punktów Hardena w Game 3 (jedynym wygranym), nie byli w stanie nawiązać wyrównanej rywalizacji. Był to też sezon, w którym drużyna z Teksasu przeżywała kryzys kadrowy i organizacyjny, co unaoczniło, że potrzebne są zmiany.

2018 – o krok od przełamania

Sezon 2017/18 był szczytem ery Hardena w Houston. Bilans 65–17 i prowadzenie 3:2 w finale Konferencji Zachodniej stawiały Rockets o krok od przerwania hegemonii Warriors. Jednak brak Paula i wspomniane 27 pudeł z rzędu zza łuku w Game 7 sprawiły, że historia potoczyła się inaczej.

Dla wielu fanów rockets właśnie ten moment pozostaje jednym z największych „co by było, gdyby”. Rakiety miały mistrzowską drużynę, ale zabrakło zdrowia i chłodnej głowy w kluczowej chwili.

2019 – ostatnia próba

Rok później doszło do rewanżu, ponownie w półfinale konferencji. Houston liczyło na odwrócenie losów rywalizacji, ale znów zabrakło argumentów. Warriors, nawet bez Kevina Duranta w końcówce serii, wygrali 4:2. Harden zdobywał średnio 34,8 punktu, a Chris Paul notował solidne mecze, ale Golden State udowodniło swoją przewagę doświadczenia i kolektywu. Dla Rockets był to moment przełomowy – stało się jasne, że formuła się wyczerpała.

Houston w cieniu dynastii

Patrząc wstecz, Rockets byli nie tylko rywalem Warriors, ale też jednym z katalizatorów zmian w lidze. Ich gra, oparta na matematyce i odwadze, stała się wzorem dla kolejnych zespołów. Dziś niemal każdy w NBA buduje ofensywę w rytmie, który Houston forsowało kilka lat temu.

Jednocześnie trudno nie zauważyć, że ta drużyna istniała w wyjątkowo niefortunnym momencie. W innej dekadzie, przy innym układzie sił, Harden i spółka prawdopodobnie zdobyliby pierścień. Tymczasem trafili na szczytową formę Warriors – drużyny Stephena Curry’ego, Klaya Thompsona, Draymonda Greena, a później także Kevina Duranta. Starcia Rockets z Warriors nie zawsze były wyrównane, ale niemal zawsze niosły ze sobą ogromne emocje. To właśnie Houston było rywalem, który potrafił zmusić Golden State do pełnej koncentracji i grania na najwyższym poziomie, bo każda pomyłka mogła kosztować ich kontrolę nad serią.

Dziedzictwo ery Hardena i Paula

Choć nie udało się zdobyć mistrzostwa, Rockets zapisali się w historii jako drużyna, która odważnie rzuciła wyzwanie jednej z największych dynastii NBA. Harden – z kosmicznymi step-backami i rekordowymi seriami punktowymi – oraz Paul – z inteligencją i doświadczeniem – stworzyli duet, który mógł sięgnąć po najwyższe cele.

Dynastia Warriors przetrwała, ale w cieniu jej triumfów pozostanie wspomnienie o Rockets – drużynie, która rzuciła rękawicę warriors.

Dalsze losy

Po rozstaniu z Chrisem Paulem w 2019 roku Houston spróbowało nowej drogi, sprowadzając Russella Westbrooka. Eksperyment z dwoma dominującymi rozgrywającymi nie przyniósł jednak oczekiwanych rezultatów – brakowało miejsca na parkiecie i odpowiedniego balansu, a projekt zakończył się już po roku. Kolejnym etapem była głośna decyzja Jamesa Hardena, który w 2021 roku wymusił transfer do Brooklyn Nets. To symbolicznie zamknęło pewną epokę i otworzyło okres przebudowy. Rakiety zaczęły gromadzić młode talenty – wysoki wybór Jalena Greena, później Jabari Smitha Jr. czy Amena Thompsona miał stanowić fundament przyszłości.

Największym odkryciem tej fazy okazał się jednak Alperen Şengün – turecki środkowy, który szybko rozwinął się w jednego z najbardziej wszechstronnych big-manów młodego pokolenia, łączącego umiejętności rozgrywającego z grą tyłem do kosza i skutecznością w ataku. Dołączenie Freda VanVleeta w 2023 roku miało wnieść doświadczenie i stabilizację na obwodzie, a w czerwcu 2025 roku organizacja dokonała prawdziwego trzęsienia ziemi, ściągając Kevina Duranta. Dodanie tak doświadczonego i skutecznego weterana może być brakującym ogniwem – elementem, który otworzy Houston nowe „mistrzowskie okno”. Czas pokaże, czy młody, ambitny skład uzupełniony o doświadczonych liderów zdoła dokonać tego, co nie udało się w erze rywalizacji z Golden State Warriors.